Hoşçakalın...

Yine o bekleyisin sonuna geldik... 11 ay yani yaklasık 330 gun buyuk bir sabırla bekledik mutlulukla dolu gunleri ( 45 gun...cük) Ben sizden uzaklarda canımdan cok sevdigim insanlarla yasarken aklımdan bir an bile cıkmıyorsunuz ... cunku sizi de canımdan cok seviyorum... degerlisiniz benim icin... peki nasıl yasanılır boyle bir duyguyla? sevdigim insanlarla yasıyorum ve biliyorum ki ailemsiz bir hayat imkansız gibi bir sey... dusuncesi bile aglamama yetiyor. Gerci beni tanıyanlar sasırmayacaklar ve eminim bunu okurken, gulerek Ayse sen zaten neye aglamıyorsun ki diye gecircekler akıllarından... Peki ya benden saatlerce uzakta yasayan sevdiklerim ?? 11 ay onlarsız mecburen yasıyorum... ama nasıl yasıyorum onu sorun siz bana. Veya sormayın cunku cevabı yok... yaa ne bileyim eminim vardır ama kafam cok karısık... Cunku bunun cevabını vermek zor hemde cok zor benim icin... Turkiyeden ayrılırken... bu huzunlu ama ısıl ısıl sehirden ayrılırken... yani kısacası SİZDEN ayrılırken o zaten karma karısık olan beynim daha beter oluyor... aglıyorum hıckıra hıckıra ama sessizce... Cok tuaf birsey olmalı dersiniz hıckıra hıckıra ama sessızce aglamak belkide bu duyguyu yasamıssınızdır...yani aslını ısterseniz hic kimse duymuyor cunku sadece yuregim hıckırıyor, kan aglıyor... Gozyaslarım akıyor, berbat gorunuyorum belkide o sırada ama emin olun ki yuregim daha berbat bir halde oluyor... Icimden biseyler kopuyor sanki... siz kopuyosunuz sanki... Gidiyorum belki uzaklara , bedenim uzaklasıyor ama kalbim sizlerle...Hep sizlerle olcagım... Ben size bu kadar alısmısken ne yapacagım sizsiz oralarda?? Her gunumu sizle gecirdim ve bir anda ayrılmak zorunda kalıyorum... cok acı veriyor bana... icim kan aglıyor... ama mecburum gitmeye... dogup buyudugum yer orası Belcika.Yasamım orda... Keske sizde Belcikada yasaydınız veya keske biz ( ordaki butun ailem cunku onlarsızda yapamam) Turkiyede yasaydık bir arada olsaydık hepimiz... ama ne varki her istedigimiz olmuyor... Okadar cok sey varki aslında diyecegim ama gercekten hersey karman çorman suan... kendimi toparlayıp dusuncelerimi dile getiremiyorum... Sizleri cok ama cok seviyorum... Sizden... Senden nasıl ayrılcagım ??? cok zor olcak... cok uzulcem yine... cok uzulcez yine... Tamam burda bırakıyorum, devam edersem cok kotu olacagımıda gayet iyi biliyorum... Siz diye bahssetıiklerim : tabiki HEPİNİZ...ve tabiki SEN :) Seviyorum ve seviliyorum...

Un jour...

Le 18 Juın 1990 vers 7h00 j'ai pousse le cri favori qui veut vraiment dire BEIN VOILA JE SUIS LA!!!!!!! Nous naissons sans savoir la raison parce qu'en fait nous savons tous que NAITRE n'a pas de raison... C'est la chose la plus exceptionnelle et inimaginable... C'est comme ca tu viens au monde et tu es obliger en quelques sortes de vivre ton destin... Parce que oui je pense que nous avons notre propre destin... Soit... Donc le 18 Juin 1990 etait peut etre un jour comme les autres mais exceptionnel pour ma famille... enfin je l'espere du moins hehehe :)
Aujourd'hui, le 19.07.2007 j'ai exactement 17 ans et 1 mois... une jeune fille???? euhh oui pourquoi pas :)
Une jeune fille qui est heureuse avec sa famille... Peut etre une petite famille mais immence a mes yeux... Ils ont la plus grande place dans mon coeur... euhhh pas de jalousie hein :)
Puis vient les 5 personnes dont je ne peus plus m'en passer... Gizem, Miriam, Emmeline, Franca et ma chere Annabelle... des personnalites exceptionnelles... des amies dont je ne changerai pour rien au monde... merci mes filles a moi...
Ensuite Toi... tu ne vas peut etre pas comprendre tout ce blabla mais tu sais tres bien que tu es tout siplement tout pour moi... Heureusement que tu es la... merci a toi aussi :)
Voila ma vie... ma petite vie... une vie cruelle mais a la fois merveilleuse quand elle le veut...
J'ai passe de tres beaux moments ...
J'aı passe de tres mauvais moments... comme tout le monde... mais je m'y fait, mais on s'y fait...
Ca fait partie de la vie... Y'a rien qui dit que la vie d'une telle personne sera merveilleuse alors que celle d'une autre sera affreuse... Nous vivons notre destin tout simplement... En bien ou en mal nous le vivons c'est le principal...